Voor Christel

WACHT

… en dan plotsklaps
ligt het leven binnenstebuiten
leef je gesplitst tussen
twee walkanten

daar stormt het terwijl je van haven
naar haven slingert
verdeeld en buitenlangs
geen lach of traan

geen stilte of geluid troost;
onrust en niet wéten
geven het tijdsverloop aan
niet meer dan dat…

vóór-lopig

De kracht in jezelf
wacht de tijd af
en ondertussen
leert het leven, jou

je telkens in de wachtrij zettend:
Hoe sterk Liefde is
het geloof in
je eigen Kracht

een prins,
een koning als sterren door je haren
diep bewaard en beschermd
van binnen – ook hij wacht –

hou vol

Gesprek met Gilles Quispel

Wijsheid; :In mijn eigen gedachten ontspon – gaande dit gesprek – zich deze overweging:

Op weg naar Licht in jezelf dat in jezelf te vinden is. Ken U zelve. Het doel ligt niet aan het einde van de weg, maar lángs De Weg erheen ligt het doel voortdurend aan onze voeten, loop het niet onachtzaam voorbij. Leef je leven, al ‘levend’, maar Lééf het dan ook.

OTHENE: DE groene STILTE

Enkele stappen bij ons vandaan hield het kleine paradijs zich verborgen… tot nu toe. Land en water, wat een mooi Duet, muziek in beeld en 100 zwaluwen, dat was er zomaar allemaal. Als je ‘meegaat’ met waarheid en schoonheid in je natuur, dan gaat De Natuur met jou mee.

Ook een briefje vond ik na jaren nú pas weer terug, een oude notitie die ik maakte:

“Want overal waar wij als ‘roof’ willen vasthouden wat ons enkel als ‘geschenk’ toekomt, ligt de dood aan de deurpost en worden mensen elkaars ‘belagers’ in plaats van elkaars ‘Behoeders’.” (bron: Benedictijns tijdschrift 2009 nr. 2, pagina 72)

Zo zie je maar weer eens: je kunt HET even kwijt zijn, maar Het goede verlaat je nooit. Het kleeft ongezien aan je en na verloop van tijd bestaat je wereld er zelfs uit.

Durf te Denken, durf te Zijn, zoek en kén uiteindelijk jezelf

Geliefde

 

geliefde

 

Geliefde

Stiller en steeds stiller woon ik
in mijzelf, een kleine wereld
met gouden randen waar
gedachten buitelen als

diamanten in mijn haar.
Op het diadeem rust een koning
breedgevleugeld omspant hij
mijn fluistering

in de oceaan
voor het slapen gaan

 

.

George Steiner – filosofie

Een weergave van de schoonheid en de troost. (ooit VPRO, Wim Kayzer)

Het is onbeschrijvelijk, hoe deze man ´George Steiner´, mij heeft voorzien van geestelijk en intellectueel voedsel. De gecompliceerdheid van de eenvoud, of wel te verstaan de gecompliceerdheid van het weglaten, om uiteindelijk de eesentie van de dingen over te houden…

De schoonheid van het zoeken en de rijkdom van het Vinden…

https://www.youtube.com/watch?v=NiGVk-SokDY

Winternacht

.

.

Al haast November

Voordat ze vertrok; de maan
lag ze op haar rug
te onheilspellend
achterover

nu ze weg is
en het zwarter is, dan
het ooit zwart was
ben ik bang

dat ze nooit meer
zoals altijd
–na haar huwelijk met de zon-
op haar buik weerom zal schuiven

– ben ik bang
ben ik
onheilspellend
bang

hoe de tijd zich verbergt
in haar gestalte, haar
gezichten naar links naar rechts
gewend

uitkijkend over mijn leven
buigend sereen en blank
soms bevend, de maan; mijn stille troost
mijn bang gemoed

 

.

Afbeelding: ‘November-maan’.  een eigen foto 2013

Rita… rakelings dichtbij en onuitwisbaar…

Van Sterrenstof en Tijd zijn wij, wek de vogel in onze ziel opdat het Licht ons binnenstroomt  (In Liefdevolle Verbondenheid: vrij naar een tekst uit Rita’s uitvaartliturgie)

 

gouden roos

– in memoriam –

 

 Om Rita

Ze was iemand
…ze was iemand die ik
maar nauwelijks kende en
dat spijt mij

“hoe zullen we wonen
hoe zullen we slapen
hoe zullen we eten”, vroeg ze
haar lief

ze was nog jong,
een meisje welhaast volwassen
ze was iemand; en hij
die het zag bloosde wellicht

ze is geworden die ze
toen al was. Nog gedoken
in haar ziel lagen haar ogen al klaar
om het leven ‘te zien, te kijken’

Ze wérd haar Kracht, een vrouw
van Licht, van Weten
van Schoonheid en Hoop
ongebroken liefgehad

dag Rita
meisje – vrouw nu, in ‘The Secret Garden’
niet zo heel ver
van mijn ziel verwijderd

 

 

 

Geef haar de eeuwige rust; en het eeuwige licht verlichte haar wezen  (vrij naar een tekst uit het Reqiuem van Mozart)

Luisteren naar verstilling

de stoel rust

Tijdloos

de stoel rust
in zichzelf,
de armen recht vooruit
geen benen, maar
de rug liefhebbend en stil.

ze kijkt me aan, nodigt uit
vraagt záchter en nóg…
of ik in haar kom;
we smelten samen
mijn stoel en ik

in tijdloze tijd

 

Marieke Nijhof.  24 september 2015.  In:”Hoe ik de verstilling lief heb”

  https://www.youtube.com/embed/ImGMU63fRXo“>http://