Ergens tussen letters en verhalen

Verdwalen

Zo stil als
de nacht zich neerlegt bij het einde
van het verlangen;

de zoute wind beweegt de zoute zee, tot
aan de einder waar het ‘gemis’ slaapt
langs de randen
van mijn hart.

Mijn stil berustend hart
liggend in het Wit
tussen letters en verhalen,
sluimerend in hulpeloze Vrede

*

Tijd

drupsgewijs
valt ze me te binnen
de liefde, de ontroering

Gesprek met Gilles Quispel

Wijsheid; :In mijn eigen gedachten ontspon – gaande dit gesprek – zich deze overweging:

Op weg naar Licht in jezelf dat in jezelf te vinden is. Ken U zelve. Het doel ligt niet aan het einde van de weg, maar lángs De Weg erheen ligt het doel voortdurend aan onze voeten, loop het niet onachtzaam voorbij. Leef je leven, al ‘levend’, maar Lééf het dan ook.

OTHENE: DE groene STILTE

Enkele stappen bij ons vandaan hield het kleine paradijs zich verborgen… tot nu toe. Land en water, wat een mooi Duet, muziek in beeld en 100 zwaluwen, dat was er zomaar allemaal. Als je ‘meegaat’ met waarheid en schoonheid in je natuur, dan gaat De Natuur met jou mee.

Ook een briefje vond ik na jaren nú pas weer terug, een oude notitie die ik maakte:

“Want overal waar wij als ‘roof’ willen vasthouden wat ons enkel als ‘geschenk’ toekomt, ligt de dood aan de deurpost en worden mensen elkaars ‘belagers’ in plaats van elkaars ‘Behoeders’.” (bron: Benedictijns tijdschrift 2009 nr. 2, pagina 72)

Zo zie je maar weer eens: je kunt HET even kwijt zijn, maar Het goede verlaat je nooit. Het kleeft ongezien aan je en na verloop van tijd bestaat je wereld er zelfs uit.

Durf te Denken, durf te Zijn, zoek en kén uiteindelijk jezelf